فلسفيتر. در ميان آثار ديگرش، كتابهاي زيرين قابل توجهتر است: دربارهٴ سنگها، كه صخرهها و كانيهاي مختلف، از جمله منشأ و موارد استعمال آنها را شرح ميدهد، دربارهٴ بوها، دربارهٴ بادها، دربارهٴ علايم هوا، دربارهٴ حواس، دربارهٴ جانوران سمي، دربارهٴ خستگي، دربارهٴ سرگيجه و دربارهٴ عرق كردن. تئوفراستوس آشكارا جايگاه هوش را در مغز قرار داد (برخلاف ارسطو). كتاب عقايد فيزيكدانان [مفقود] به وسيلهٴ نويسندگان باستان مورد اقتباس قرار گرفته و از اين رو بهطور غيرمستقيم، تقريباً ريشهٴ همهٴ آن چيزي است كه ما دربارهٴ حكمت طبيعي يونان باستان ميدانيم. او همچنين كتابي در تاريخ هندسه، نجوم و حساب نوشت، كه متأسفانه گم شده است. تا آنجا كه ميدانيم، رايجترين كتاب او، كه اصالتش نامحقق است، كتاب سجايا بوده، شامل شرح مجمل سي نوع از ضعفهاي بشري.
فانياس
فانياس1 يا فاينياس2 اهل ارسوس در لسبوس، مريد ارسطو و دوست تئوفراستوس بود. او كتابهاي زيادي در موضوعات مختلف نوشت، ولي همه گم شده است. يكي از آنها دربارهٴ گياهان بود. بعضي قطعات آن در معبد آتنايوس نگهداري ميشده است (نك نيمهٴ اول سدهٴ سوم)، ظاهراً او توجه زيادي به شكل گلها داشته است.
ي. جغرافيا، زمينشناسي و هواشناسي يوناني
پريپلوس اسكولاكسي3، اگر اصيل باشد، در اثناي سالهاي 360 و 347 نوشته شده است. (نك اسكولاكس كارواندايي در فصل مربوط به سدهٴ پنجم ق م).
راجع به افوروس كومي4 (حد 350) نك فقرهٴ يب.
پوتياس
پوتياس ماسيليايي5 (اهل مارسي6) در حدود 330 برآمد. او به سوي بريتانيا و شماليتر از آن ناوپيمايي كرد، و احتمالاً به منطقهٴ قطبي رسيد. او در انقلاب صيفي ارتفاع آفتاب را در ماسيليا اندازه گرفت، و به تأثير ماه در جزر و مد دريا توجه كرد. پوتياس قديمترين دانشمند اروپاي باختري است.